Ruim veertig jaar heeft Henk Procee in het onderwijs gewerkt. Als leraar scheikunde, als docent filosofie, en als hoogleraar wijsbegeerte in relatie tot academische vorming. In al die jaren heeft hij niet alleen veel onderwijs gegeven maar er ook over kunnen nadenken. Dit boek bevat een gecombineerde neerslag van zijn onderwijsreflecties en onderwijspraktijk. Wat behoort in het (hoger) onderwijs centraal te staan? Volgens hem niet de overdracht van kennis, maar de ontwikkeling van de kenner. Dit uitgangspunt levert een flink aantal vragen op. Hoe kunnen we over het persoonlijke element in wetenschap nadenken zonder in de dichotomie van objectief versus subjectief te vallen? Hoe kunnen we recht doen aan intellectuele passies zonder relativistisch te worden? Wat betekent het om verantwoordelijk te zijn voor kennis? Daarnaast levert dit uitgangspunt ook nieuwe inzichten op voor diverse aspecten van academische vorming: waarnemen, denken, wetenschappelijk redeneren, reflecteren, en zelfs presenteren.
Inhoud
Voorwoord Hoofdstuk 1. Voorbij objectief en subjectief Hoofdstuk 2. Waarnemen Hoofdstuk 3. Stijlen van denken Hoofdstuk 4. Wetenschappelijk redeneren Hoofdstuk 5. Presenteren wetenschap en retorica Hoofdstuk 6. Reflecteren Hoofdstuk 7. Intellectuele passies Literatuur Index Over de auteur
In: NBD Biblion, 28-11-2011 Dit boek zou verplichte kost moeten zijn voor iedereen die zich op dat [academische] terrein begeeft: studenten, docenten, beleidsmakers en al wie zich verder nog bezig houdt met nadenken en dat zorgvuldig wil doen. Procee gaat uitvoerig in op allerlei aspecten van waarnemen, redeneren, presenteren en reflecteren, waarbij het subject stuurt, de passie voor de motor zorgt en Kant op de achtergrond de weg wijst. En passant krijgt de lezer een uitstekend overzicht van de relevante denkers en hun bijdrage. Dr. D.G. van der Steen
