Dat de jachtigheid van de samenleving tegenwoordig een belangrijke risicofactor is om in de WAO te belanden laat Romke van der Veen zien. Omdat mensen zelf voor een deel verantwoordelijk zijn voor of ze zich wel of niet door de jachtigheid van de samenleving en de eisen van de cultuur laten meeslepen, moet de WAO er volgens hem alleen voor arbeidsgerelateerde risico's zijn. Verzekeringen tegen sociale risico's zijn primair de verantwoordelijkheid van de burgers zelf en de sociale partners.
Paul de Beer beweert dat uit geen enkele gangbare ethische theorie van rechtvaardigheid volgt dat de overheid bovenminimale uitkeringen moet verstrekken. Het is daarom volgens hem niet de taak van de overheid is om mensen tegen een inkomensterugval te verzekeren. De overheid heeft ten aanzien van werknemersverzekeringen slechts de taak om minimumhoogte en minimumduur te bewaken. De rest is de verantwoordelijkheid van de sociale partners.
De Vlaamse filosoof Toon Vandevelde analyseert de ethische principes achter de WAO-problematiek. Vanuit het ethische standpunt dat de solidariteit zo groot mogelijk dient te zijn, pleit hij ervoor het stelsel van sociale zekerheid juist niet uiteen te laten vallen in een ministelsel van overheidsverzekeringen en – sociale voorzieningen met daarnaast al dan niet collectief geregelde particuliere verzekeringen. Volgens Douwe van Houten is het niet alleen wenselijk dat arbeidsgehandicapten werken, maar is dat ook hun recht. De arbeidsmarkt stoot echter via de voordeur 'mensen met wie wat is' uit, en vervolgens probeert de overheid ze met subsidies via de achterdeur weer de arbeidsmarkt op te krijgen. Van Houten pleit voor een sociaal en economisch beleid dat uitgaat van het individu en diens mogelijkheden en niet van standaardmensen. Voor iedereen die kan werken moet er een baan zijn die op de maat van zijn capaciteiten en beperkingen gesneden is.
