Frits de Lange plaatst kanttekeningen bij het levensloopbeleid van de overheid. De levensloop individualiseert en wordt steeds meer een keuzebiografie, aldus het rapport Verkenning Levensloop (2002). Maar wat is dat eigenlijk, een 'keuzebiografie'? Het begrip speelt een scharnierfunctie in het rapport, maar lijkt onvoldoende doordacht. Veel burgers zullen er hun levensloop ook niet in herkennen. Kun je eigenlijk wel een goed politiek beleid ontwikkelen met een zo'n beperkte en normatieve visie op levensloop?
Door de opkomst van de palliatieve zorg in de afgelopen decennia is er in de geneeskunde weer meer aandacht voor sterven en dood. Artsen worden regelmatig geconfronteerd met stervende patiënten. Moeten zij daarom meer dan anderen nadenken over de dood? Komt dat de kwaliteit van de zorgverlening ten goede? Esther van Swieten en Wim Dekkers zoeken naar een antwoord op deze vragen uitgaande van Jaspers' opvatting van de dood als grenssituatie.
Werkende mantelzorgers zijn zwaar belast door de combinatie van zorgverantwoordelijkheden in de privé-sfeer en arbeidsverplichtingen in de publieke sfeer. Jet Isarin doet verslag van een empirisch-ethisch onderzoek naar de ervaringen van werkende mantelzorgers en bespreekt in het licht van die ervaringen de afhankelijkheidskritiek van Feder Kittay. Een pleidooi voor 'doulia': zorg voor hen die zorgen als publieke verantwoordelijkheid.
De lusten en de lasten van het leven, en hun onderlinge verhouding, zijn de jongste decennia ingrijpend veranderd. Nog niet zo lang geleden was genieten een droom, nu is het een verworven recht. Van het genot is de roes de meest extreme vorm, die we liefst onmiddellijk en zo vaak mogelijk ervaren. Hoe gaan we daarmee om? Luc Rademakers analyseert in zijn artikel de roes en de ervaring van kicks, die een steeds groter stempel lijken te drukken op onze beleving van de tijd.
