Een deugdelijk nummer van "Filosofie & Praktijk", in z'n geheel gewijd aan het thema van de deugdethiek, onderwerp voor het eindexamen filosofie op het VWO. Dat daarbij als leerboek gebruik wordt gemaakt van Deugdelijk Leven van Paul van Tongeren, bracht de redactie ertoe Van Tongeren uit te nodigen een reactie te geven op de diverse kritieken die hier op die deugethiek worden geleverd.
Voor Frans Jacobs vormt Van Tongerens Deugdelijk Leven, Een inleiding in de deugdethiek zijn toegang tot de deugdethiek. De stelling die Jacobs verdedigt luidt: deugden zijn belangrijk in de ethiek, maar het is vreemd om hun de centrale plaats toe te kennen in het geheel van de ethiek, die dan in haar ideale vorm "deugdethiek" gaat heten. Daarnaast geeft hij aan dat de deugdencatalogus van Aristoteles eigenschappen heeft die hem ongeschikt maken als model voor een hedendaagse ethiek
Pieter Pekelharing, redacteur van dit themanummer, vertrekt vanuit het conflict tussen de Atheense en Spartaanse manier van leven. Daaraan verbindt hij de vraag of deze twee verschillende levensvormen ook tot een andere houding tegenover de deugdethiek hebben geleid. De Spartaanse leefwijze vat hij daarbij breed op. Zijn stelling: de deugdethiek gaat over karaktervorming, maar zegt ons niets over de wenselijkheid van deze of gene samenlevingsvorm, bijvoorbeeld over waarom we Athene, een open, democratische, tolerante samenleving boven het strenge autoritaire Sparta zouden moeten verkiezen. Voor Pekelharing is er hier, alles afwegend maar één uitkomst: "Leve het Athene van Pericles"…
Volgens aanhangers van de deugdethiek, zegt Den Hartogh, is het juiste handelen alleen dáárom juist omdat het de kenmerkende handelwijze is van een deugdzaam mens: het juiste handelen realiseert de deugd of drukt die uit. De Hartogh onderwerpt deze stelling van de prioriteit van de deugd aan een kritisch onderzoek, waarbij hij onderscheid maakt tussen epistemische, normatieve en metafysische prioriteit.
In zijn reactie stelt Van Tongeren voorop zich nooit totaal met de deugdethiek geïdentificeerd te hebben en concentreert zich op enkele misverstanden en discussiepunten. Hij verdedigt zich tegen wat hij noemt een monomane ethiek die maar één type van probleem kent, en maar één soort van oplossingen daarvoor, en stelt dat ook de deugdethiek kan bijdragen aan een zinvolle reflectie op de morele conditie van de mens die zich in vele verschillende vragen kan uitdrukken.
